Misschien moeten we maar terug naar de oertijd

Is dat LEVEN of is dat de ene dag in de andere zien overgaan. We hebben een maatschappij ingericht die maakt dat we onze weg niet meer kunnen vinden. Internet, mobieltjes, sociale druk en alles gericht op overconsumptie maken dat je jezelf echt niet gek hoeft te voelen als jij je regelmatig één van die verdwaalde personen voelt. Misschien moeten we terug naar de oertijd? Ik denk het eerlijk gezegd niet. Wat we wel kunnen doen is de juiste hulp zoeken. Dat betekent niet iemand vinden die je vertelt dat je op de verkeerde weg zit of iemand die je vertelt wat de goede weg is. Nee. Het gaat erom iemand, een methode of een groep te vinden die je weer leert navigeren. Iets of iemand die je een kompas geeft.

Het is geen hoogmoed dat ik durf te stellen dat ik één van die mensen ben. Ik ben samen met je verdwaald namelijk en ik ben zelf ook nog aan het leren navigeren aan de hand van de sterren en de zon. Het symbolische Noorden waarmee het kompas mij richting geeft is wat mij betreft LIEFDE! En ja dit is een onwijs teleurstellende boodschap voor je mind, die een navigatiesysteem wil als Google Maps. Dat is pas duidelijk. Via Google Maps weet je echter zeker dat het een pad is die een ander heeft bewandeld. Ook zorgt Google Maps ervoor dat je niet om je heen kijkt. Zou je niet jóuw weg willen vinden en lekker om je heen kunnen kijken?

Als al mijn likes op social media geteld zijn, waar kan ik dan nog heen?

Navigeren aan de hand van een kompas is uitdagender en enger. Maar daarmee ook veel afwisselender, interessanter, levendiger, maar bovenal meer authentiek en connected. Als ik verdwaald ben in het donker, niet weet waar ik nog heen moet en al mijn likes op social media zijn geteld (dat gaat vrij snel bij mij 🙂). Waar kan ik dan nog heen? Juist! Die handelingen die mij geen schade berokkenen of anderen. Even een hand op mijn hart, een wandeling, een glimlach naar een ander. Dingen doen waardoor ik meer liefde voor mezelf voel en voor anderen. Laten we eerlijk wezen. Dit is geen zweverig hippie gedoe, maar simpel en wijs. Als je niet weet wat je moet doen? Doe iets liefdevols en dat is altijd goed!

Waardoor laat jij je lijden? Uhhh ik bedoel leiden?

Ik had al een paar weken weer zo’n gevoel van onthechtheid, hhmm, grrom. Waar doe ik het allemaal voor? Tegelijk met de gedachte hoe durf je Helen, je doet nu toch “alles goed”. Je mediteert, beoefent regelmatig yoga, eet gezond, hebt een fijne relatie, een eigen bedrijf. Come on! Rupsje nooit genoeg.

Het leven stroomde weer..

Deze ochtend stond ik dus op met onbestemdheid en wilde eigenlijk in bed blijven liggen, laat mij maar. Tegelijk een stem; “ik moet yoga doen, wandelen etc.” Uiteindelijk is het iets heel anders geworden ik kwam een link tegen naar een film op Cinetree van Hanna Verboom en heb daarna nog een film gekeken “Crazywise”. En het raakte me en ik voelde weer een connectie met het leven en het stroomde weer.

Dus…iedereen moet die film kijken, dat is dé weg?! NEE! Wees nieuwsgierig naar de dingen die voor jóu werken, op dít moment. Een vriendin bellen, de gordijnen dicht en in bed blijven liggen, een taart eten, starten bij een toneelvereniging, sporten, Netflixen, je huis verbouwen, huilen, schrijven, schreeuwen, schilderen, lezen, breien, emigreren, in bad liggen, puzzelen, het servies aan gort slaan, gamen, je moeder bellen, in de tuin werken, kantklossen, die grote reis plannen, een Tinder account aanmaken, de Hymalaya beklimmen, piekeren over wat je moet doen vandaag, dat inspirerende boek lezen, naar de kerk gaan, een wandeling? Heb vertrouwen!

Dit is vandaag jóuw weg

En dat is de enige juiste weg! Iedere dag met nieuwsgierigheid, vertrouwen en moed het leven tegemoet of misschien alleen maar wachten tot het morgen is.

VANDAAG… dít moment…weer iets proberen.

Dit heeft niets te maken met schreeuwen en pleiten voor een stroming. Het is een rustig innerlijk weten het is even goed om niks te doen vandaag of ik ga 30 km hardlopen (dat laatste is overigens nog nooit mijn weg geweest 😊)

Wat ga jij doen vandaag?

Vroeger namen mijnwerkers een kanarie mee de mijn in. Deze kleine vogeltjes zijn namelijk heel gevoelig en merken dus al vrij snel wanneer de luchtkwaliteit achteruit gaat. Niet schrikken…dan vallen ze dood neer en dat was dus het signaal waarop de mijnwerkers naar buiten gingen.

De maatschappij gaat te snel…

Nu moet ik gewoon bekennen: Ik ben een kanariepiet. Ik voel dat wat we als maatschappij te snel gaan, te onaardig voor elkaar zijn en veeleisend. We vergeten gewoonweg een beetje lief te zijn voor elkaar. En deze kanariepiet valt dan ook geregeld om. Let wel! Er is dus niks mis met mij, maar met de luchtkwaliteit.

Waar stopt de vergelijking dan? Ik ben geen vogel en kan mij uitspreken en anderen waarschuwen. De mijnwerkers zijn dan wel minder gevoelig, maar zouden ze de kanarie negeren, ja…dan gaan ze er ook aan. Dus luister naar mij.

Uuuhh wacht nee, naar ons!

… toch blijven fladderen.

Een mens kan zich in tegenstelling tot een kanariepiet (zover ik weet) verenigen. Dus nee, luister niet naar mij, maar naar ONS kanariepieten. Want ik ben zeker niet alleen. Misschien moeten we ook niet wachten tot die mijnwerkers naar ons luisteren, maar samen besluiten buiten te blijven fladderen.

Wil je onderzoeken hoe je kan blijven fladderen in deze maatschappij?

Dus ik doe dit een beetje voor mezelf, maar ook voor jou. Misschien is het dan wel helemaal ok? Wat vertel je dan eigenlijk over de jezelf op social media? Zeker als ervaringsdeskundige.

Ik heb hier zelf een strijdbare weg in afgelegd. Na jaren van schaamte, verbergen en de angst om door de mand te vallen, kon ik eindelijk open zijn.

HALLO IEDEREEN, HIER IS HELEN EN IK BEN PSYCHISCH KWETSBAAR.

Wat een leerschool was dat. Ik kreeg de meest persoonlijke vragen en heb veel gedeeld over diagnoses, ervaringen en klachten. Maar het voelde soms een beetje alsof iemand in de sauna een arm om je heen slaat.

Hoe heerlijk vrijheid, blijheid en “this is me” ook is, ik weet nu ook dat ik mezelf mag beschermen. Sommige dingen zijn van mij, ze zijn te kwetsbaar, te persoonlijk. Nee stop, ik ga mezelf niet verantwoorden.

Bij deze hier ben ik dan… MET KLEREN AAN op social media.

Wil jij verkennen wat je wel en niet wilt delen met de wereld?