Toch zal ik er doorheen moeten!

Zo ook deze week in contact met een holistisch arts.  De boodschap; “verwacht niet dat je lichamelijk volledig geneest als je niet bereid bent je psychische pijn in zijn volheid aan te kijken en te doorvoelen”. Wat klinkt dit toch verdomde logisch en waar. En dit systeem. Volledig door elkaar geschud, wankel, help. Alle alarmbellen gaan af om dat grote onverwerkte zwarte brok trauma aan te kijken. Toch zal ik er doorheen moeten!

Als ik beter wil worden wel toch? Ik vrees dat eenieder met lijden (iedereen dus) weleens oplossingen aangedragen heeft gekregen met de mededeling dit moet je doen als je beter wilt worden. Natuurlijk wil ik beter worden. Maar beter worden is geen one size fits all.

Tja…dat kan niet hè

Deze lieve holistisch arts heeft me gelukkig niet gezegd dat ik het dus wel móet aankijken, maar er is wel een stukje geraakt in mij dat zich heel onmachtig voelt. Misschien is het wel eerlijker om te zeggen dat ik overvraagd word of mijn wensen niet realistisch zijn. Het is alsof iemand met een verbrijzeld been de ambitie heeft om een triatlon te doen en de coach dan zegt. Dan moet je wel iedere dag 20 km hardlopen. Tja…dat kan niet hè. En deze traumasurvivor die kan niet in haar trauma’s duiken en staande blijven.

Zelfs of dat waar is weet ik niet helemaal zeker. Maar ik denk niet dat ik het kan combineren met mijn werk en mijn leven zoals het nu is. En dat, dat is ook léven. Misschien niet zonder rem voluit leven. Wel honderd keer beter dan pijn aankijken die je laat struikelen en je vervolgens kilometers naar beneden valt. Ik ben blij dat ik al een paar jaar sta en ook al best hoog geklommen ben.

En nu dan? Nu ga ik ondanks al deze mooie woorden toch even brommen dat ik mijn diepste pijn (nog) niet aan kan kijken. Maar ik wil beter blijven.

Hoe wil jij beter worden?